Najczęstsze pytania o dżdżownice kalifornijskie

To nazwa handlowa robaków kompostowych z gatunków Eisenia fetida i Eisenia andrei. Żyją w warstwie rozkładającej się materii organicznej i wykorzystuje się je do przetwarzania odpadów w wermikompost.

Dżdżownica ziemna kopie głębokie korytarze i nie przeżywa w skrzyni. Dżdżownica kalifornijska żyje w ściółce, znosi dużą gęstość obsady i rozmnaża się znacznie szybciej.

Rozłożone resztki roślinne: obierki warzyw i owoców, fusy z kawy, liście herbaty, resztki ogrodowe oraz materiały węglowe – karton, papier, suche liście.

Dojrzały osobnik składa kokon co 7–10 dni, a z każdego wykluwa się 2–4 młode. W optymalnych warunkach populacja podwaja się w 2–3 miesiące.

18–25 °C. Poniżej 10 °C przerób niemal ustaje, a powyżej 30 °C dżdżownice zaczynają uciekać i giną.

Tak. Zamknięty pojemnik z wentylacją, karmienie strefowe i brak mięsa oraz nabiału pozwalają prowadzić hodowlę bez zapachu.

Nie. Nieprzyjemny zapach zawsze pochodzi z procesu: przekarmienia, nadmiaru wody lub braku dostępu powietrza.

Do typowego domowego kompostownika 0,5–1 kg obsady. Mniejsza ilość również się rozwinie, tylko wolniej przerobi odpady.

Tak. Hodowlę zewnętrzną trzeba ocieplić i ograniczyć karmienie, a wewnętrzna pracuje przez całą zimę bez zmian.

Z odchodów dżdżownic, czyli koprolitów. Materiał przechodzi przez ich przewód pokarmowy, zostaje wzbogacony mikrobiologicznie i uformowany w trwałe grudki.

Sprawdzić wilgotność, temperaturę i ilość nieprzerobionego pokarmu. Najczęstszą przyczyną jest zakwaszenie złoża po przekarmieniu.

Od pojemnika z wentylacją i odpływem, warstwy 10–15 cm wilgotnej ściółki (pocięty karton, papier, suche liście) i 0,5–1 kg obsady. Pierwsze karmienie podaj dopiero po 3–5 dniach, gdy dżdżownice zejdą w złoże.

Przy pojemniku wykonanym samodzielnie ze skrzynek lub wiadra wystarczy budżet na obsadę: 0,5–1 kg dżdżownic to zwykle najdroższy element zestawu. Gotowy wermikompostownik tacowy to wydatek porównywalny z ceną obsady lub wyższy.

Pod zlewem, w spiżarni, pomieszczeniu gospodarczym lub na osłoniętym balkonie. Kluczowe są stabilna temperatura 18–25 °C, brak bezpośredniego słońca i brak sąsiedztwa grzejnika.

Około 5–10 minut w tygodniu: karmienie strefowe, kontrola wilgotności i dołożenie ściółki. Zbiór biohumusu to dodatkowa godzina raz na 2–4 miesiące.

Raz na 3–7 dni, małymi porcjami w jednym narożniku złoża. Kolejną porcję podawaj dopiero wtedy, gdy poprzednia jest w większości przerobiona — nadmiar pokarmu zakwasza i zagrzewa złoże.

Mięsa, ryb, nabiału, tłuszczów, potraw solonych i przyprawionych, odchodów zwierząt domowych, dużych ilości cytrusów oraz cebuli i czosnku. Te materiały gniją, przyciągają szkodniki i zakwaszają złoże.

70–80 %, czyli konsystencja wyciśniętej gąbki: ściśnięta garść materiału zbija się w bryłę, ale nie cieknie z niej woda. Zbyt mokre złoże traci dostęp powietrza, zbyt suche zatrzymuje przerób.

Najczęściej z powodu zakwaszenia po przekarmieniu, zalania złoża, zbyt wysokiej temperatury lub braku powietrza. Ogranicz karmienie, dodaj suchą ściółkę i sprawdź odpływ oraz wentylację.

Muszki pojawiają się przy odkrytym, świeżym pokarmie. Przykrywanie porcji warstwą ściółki, zmniejszenie dawek i szczelna pokrywa z siatką rozwiązują problem w 1–2 tygodnie.

W kompostowniku domowym po 2–4 miesiącach od zasiedlenia, gdy dolna warstwa jest jednolita, ciemna i grudkowata, bez rozpoznawalnych resztek pokarmu.

Praktycznie nie — biohumus działa łagodnie i nie zasala podłoża jak nawozy mineralne. Standardowa domieszka do podłoża to 10–20 % objętości, a przy rozsadach 10 %.

W wiadrze lub worku z dostępem powietrza, w cieniu, przy wilgotności zbliżonej do wyciśniętej gąbki. Wysuszony do pyłu lub zalany wodą traci część mikroflory.

Biohumus przeszedł przez przewód pokarmowy dżdżownic: jest bogatszy mikrobiologicznie, drobniejszy, o stabilnej strukturze grudkowej i łagodniejszym działaniu, dlatego stosuje się go w mniejszych dawkach.

U hodowców prowadzących własne fermy, w sklepach ogrodniczych i na portalach ogłoszeniowych. Wybieraj sprzedawców, którzy podają masę obsady (w kilogramach), a nie samą liczbę osobników.

0,5 kg dla jednej lub dwóch osób w gospodarstwie domowym, 1 kg dla rodziny produkującej więcej odpadów kuchennych. Populacja i tak dostosuje się do ilości pokarmu.

Jeszcze nie. Sklep jest w przygotowaniu — informację o uruchomieniu sprzedaży wyślemy najpierw do subskrybentów newslettera.